Είναι ευρέως παραδεκτή αντίληψη σήμερα ότι η ψυχαναλυτική έρευνα, και συνεπώς τα θεωρητικά συμπεράσματα και παραδείγματά της, πραγματοποιούνται και αποκτούν αξία μέσα στον κλινικό χώρο. Σε αυτόν που παράγεται από τη συνάντηση του αναλυτή με τον αναλυόμενο, με σκοπό βεβαίως όχι την έρευνα καθ εαυτήν ή τη διανοητικοποιημένη εργασία, αλλά την επίγνωση και την ψυχική αλλαγή. Υποστηρίζεται, λοιπόν, ότι έρευνα και θεραπεία είναι αλληλένδετα στοιχεία του ψυχαναλυτικού κλινικού πεδίου, και ότι δεν υπάρχει έρευνα ψυχαναλυτική χωρίς αυτή την προϋπόθεση: τη σχέση δηλαδή αναλυτή και αναλυόμενου, την αλληλεπίδραση μεταβίβασης και αντιμεταβίβασης.